Skip to content

Knoopjeshysterie

12 november 2010

Het was half zeven toen de wekker ging, dus kwam Dirk om kwart voor acht uit bed deze woensdagochtend. Dirk had een paar dagen vrij gehad tussen twee opdrachten en stond nu, nog kauwend op zijn broodje kaas, hijgend in het kantoor van zijn chef. “Sworry dhad ik zo waat ben…” De chef keek op van zijn beeldscherm. Eerst geïrriteerd, maar onmiddelijk ging zijn uitdrukking naar een krampachtige grijns. “Het geeft niet.” Dirk zag dat hij zijn lachen maar met moeite in kon houden, dit verwarde hem. “Je moet je volgende pakketje ophalen in loods negen.” zei de chef toen hij zijn gezicht weer in de plooi had. “Hier is je opdracht” gniffelde hij, terwijl hij hem een papier overhandigde.

Dirk krabde zich achter zijn oren en pijnigde zijn hersenen terwijl hij het kantoortje verliet. Toen hij de deur dichtdeed kon hij nog net horen dat zijn chef in lachen uitbarstte. Wat vond hij nu zo grappig?

Loods negen was helemaal aan de andere kant van het enorme complex van de interstellaire koeriersdienst waar Dirk werkte. Vorkheftrucks met volle pallets zweefden af en aan, voortdurend kwamen vrachtshuttles binnen en vlogen andere weg. Maar iets was anders dan anders. Iedereen die naar hem keek wendde onmiddelijk zijn hoofd af en begon te gniffelen, of staarde hem juist na. Hij hoorde mensen achter zijn rug fluisteren.

Het was een lange wandeling naar loods negen, en Dirk kreeg een steeds beklemmender gevoel terwijl hij steeds sneller begon te lopen. Tenslotte raakte hij in paniek en rende het laatste stukje naar de loods, vervuld van doodsangst. Hijgend sloeg hij de deur achter zich dicht en zakte ineen op de grond. Pas na tien minuten was hij gekalmeerd. Hij raapte al zijn moed bijeen en liep de gang door, naar het magazijn. De loodsbeheerder zag hem binnenkomen en barstte onmiddelijk uit in een onbeheersbare lachbui. Dirk keek vertwijfeld toe, terwijl de man op de grond lag te stuiptrekken. “Wat is er toch met mij?” huilde Dirk. “Wat willen jullie van me, wat is er wat ik niet weet? Het lijkt wel of het hele bedrijf tegen me samenzweert! Heb ik ooit iets gedaan om dit te verdienen? Zeg het me, zeg het me toch!”

De loodsbeheerder kwam weer bij, veegde het stof van zijn uniform en keek Dirk aan, nog steeds nagniffelend. “Heb je vanmorgen wel goed in de spiegel gekeken? Ik krijg het idee dat je vanmorgen niet helemaal wakker was. Of trek je je uniform altijd zo aan?” Dirk keek naar beneden. Waar hij een ordelijke rij knoopjes verwachtte en twee nutteloze borstzakjes met een knoopje, was slechts een kale vlakte van stof. In alle haast had hij vanochtend het overhemd van zijn uniform achterstevoren dichtgeknoopt.

Advertenties
One Comment
  1. Frits permalink

    HAHA.
    Ik moest fysiek lachen. Belachelijke anticlimax.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: