Skip to content

Generatiekloof in perspectief: Een gespleten wereld

13 december 2013

Samen met R. Schreef ik het volgende verhaal als inzending voor de Banningprijs van 2014. We hebben de opdracht wel wat vrij geïnterpreteerd.

Generatiekloof in perspectief: Een gespleten wereld

De oude man zat in zijn regenjas in het park. Ondanks het feit dat het miezerde, was hij toch heel tevreden. Plots schrok hij op van een hard geluid. Vlak voor hem had iemand een ladder laten vallen. Geërgerd keek de oude man op. Voor hem stond een twintiger, met in zijn ogen een sprankje hoop. “Pardon meneer, het ging per ongeluk” stamelde hij luid. De oude man zuchtte. “Het is al goed. Kom anders naast mij zitten, zodat je van de schrik kunt bekomen.” De jonge man knikte. “Ik ben helemaal niet geschrokken meneer, desalniettemin zal ik op uw aanbod ingaan. Men spreekt niet meer genoeg met wildvreemden tegenwoordig. Misschien kunnen wij nog waardevolle gedachten uitwisselen, als een baken van hoop op deze miezerige dag.” “Zo is het maar net” fluisterde de oudere heer. Hij borg zijn krant op in de binnenzak van zijn jas. “Leg die ladder maar op het gras”.

“Hoe heet u, als ik vragen mag?” Zei de fitte twintiger bedachtzaam. De oudere heer antwoordde licht gepikeerd. “Ben je soms van de verborgen politie, dat je dat allemaal wil weten? Tegenwoordig moeten ze alles van je weten.” De jonge man schrok een beetje. “Dat is geenszins het geval, mijnheer. Maar het lijkt me praktisch als we elkaars namen weten. Ik heet Sjors.” “Maar jongeman, ik zie nog altijd geen enkele grond om dat te geloven. Mijn naam is Huub.” sprak de oude man terwijl hij zijn ogen minzaam toekneep. De jongere heer keek verontrust. “Vanwaar toch deze achterdocht? Wat is toch die vrees die ik proef?” De oude man lachte hard en hol alvorens hem van repliek te dienen. “Weet je het dan niet? Van de hoge heren in Brussel die van het woord privacy nog nooit gehoord hebben? Die al onze zuurverdiende rijkdommen verkwanselen aan Zuid-Europese bananenrepublieken met siëstamentaliteit en maffiapraktijken? Ik speel het spel mooi niet mee.” De twintiger keek meewarig. “Maar mijnheer, ziet u dan niet wat voor prachtigs de Europese Unie ons allemaal gebracht heeft? De Euro, vrijheid en zekerheid voor eenieder die erin gelooft.” De oudere man begon nu een beetje boos te worden, maar hij hield zich in. “Maar, mijn beste, ik geloof helemaal niet in die dingen die je zegt. Europa is een continent dat precies tussen Azië en de Atlantische Oceaan past. Dat is meteen ook het enige positieve wat we erover kunnen zeggen. Vertel mij maar niets, jij hebt de oorlog niet meegemaakt. Deze laarzen die ik draag zijn ouder dan jij! Waag het niet mij nogmaals de les te lezen!” Hij maakte aanstalten om op te staan, terwijl er een wolk voor de zon trok. Plots riep de jongeman ijzig: “Niet zo snel, we zijn nog niet klaar, jij oude man!”

De oude man had zich nog niet goed en wel omgedraaid of de kolf van het pistool trof hem in de nek, waardoor de oude ter aarde stortte. Daar stond de jongen, triomferend als een gouden toorts boven het lichaam van de mens. De regenjas, oud en versleten, had niet het laatste woord gehad. “Die achterhaalde praatjes van u hebben geen invloed op mij” jubileerde de jongeling met trillende enkels, en hij richtte het vuurwapen om de oude man voorgoed het licht uit de ogen te jagen. Plotseling en zonder noemenswaardige aankondiging haalde de oude uit, en sneed met een fluitende haal de beide kniepezen van de jongeman door, die hierop onmiddellijk en met zwaaiende armen naar de grond ging. Stof steeg op waar het lichaam de aarde raakte, precies zoals een iep, die, overgeleverd aan de genade van een houthakker, weinig meer kan dan de wet van de zwaartekracht eerbiedigen. Zo ging het, en de oude man, met zijn laatste levenskracht, hees zich op de jongen, en met een ferme stoot dreef hij het schreeuwend lemmet tussen de vierde en de derde rib het lichaam binnen. De jongen implodeerde, en zijn levensadem verliet zijn lichaam voorgoed. De oude man draaide zich steunend op de rug, en, met de ogen naar de hemel geheven zei hij: “Europa kent alleen verliezers” en stierf.

Advertenties

From → Random, Verhalen

3 reacties
  1. Jan de Roos permalink

    Ik vind dit te gewelddadig. Het voegt niet echt iets toe of je moet het geweld zelf bedoelen.

    • Een moraal of boodschap was op geen enkele manier de intentie. Het slaat als een tang op een varken.

  2. Ik vind dHr de Roos z’n Avatar te geweldadig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: